Although René Descartes' (1596-1650) is best remembered today for writing "I think, therefore, I am," his unique contribution to the history of ideas was his effort to construct a philosophy that would be sympathetic to the new sciences that emerged in the seventeenth century. In four major publications, he fashioned a philosophical system that accommodated the needs of these new sciences, thereby earning the unrelenting hostility of both Catholic and Calvinist theologians, who relied on the scholastic philosophy that Descartes hoped to replace. His contemporaries claimed that his proofs of God's existence, in the Meditations, were so unsuccessful that he must have been a cryptic atheist, and that his discussion of skepticism served merely to fan the flames of libertinism. Although Descartes died in Stockholm in obscurity, he soon became one of the most famous philosophers of the seventeenth century, a status that he continues to enjoy today. This English-language biography addresses the complete range of Descartes' interests in theology, philosophy, and the sciences, and traces his intellectual development throughout his entire career

Behandelt o.m. de Utrechtsche hoogleeraren: J.G. Graevius

Kees (officially "Cornelis") Zwaan died in his house in Doorn, The Netherlands, on June 16, 1999. Much too soon and unexpected | at least by me until his final deterioration; I had always thought that he would live as long as his parents, the more so when he had recoverated remarkably fast and well from major cancer surgery a year earlier. Most of this year he spent on completing "Solar and Stellar Magnetic Activity", a book co- authored with Karel Schrijver that is now in print (Cambridge University Press). Kees' total dedication to that large effort made me expect the same as I witness in other ocially retired but highly motivated curiosity-driven scientists: continuing interest into high age, with actually youthful enthousiasm and productivity.

Behandelt o.m. de Utrechtsche hoogleeraren : P. Burman, C.A. Duker, A. Drakenborch, J. F. Reitz, P. Wesseling, Ph. van Heusde

Ernst Cohen werd geboren in 1869 en wachtte als leerling van de Nobelprijswinnaar chemie J.H. van ’t Hoff een toekomst in de wetenschap. In 1902 verwierf hij een professoraat in Utrecht, in 1904 een nieuw anorganisch-chemisch laboratorium dat aan de eisen van de tijd voldeed. Cohens onderzoek resulteerde in de ene na de andere publicatie. Hij schreef bovendien vele malen over onderwerpen uit de geschiedenis van de natuurwetenschap. En ook met zijn onderwijs liep het goed, blijkens de promoties die onder zijn leiding vielen en het constante beroep, dat allerlei instellingen op hem deden om lezingen te houden. In 1913 viel Cohen het lidmaatschap van de Koninklijke Akademie ten deel. Internationale contacten, die gepaard gingen met reizen naar onder meer de Verenigde Staten, vormen een opvallend accent in de loopbaan van Cohen. Hij werd onderscheiden met eredoctoraten in Cambridge, Karlsruhe en Philadelphia. Cohens nu voor het eerst uitgegeven Levensherinneringen lopen tot aan zijn emeritering in 1939. Hij voegde daaraan een appendix toe, die met de totale wending in zijn situatie te maken had ten gevolge van de oorlog. De door hemzelf bedachte titel luidde Na driekwart eeuw. Op 7 maart 1944 zou Cohen 75 jaar geworden zijn. Door zijn dood op 6 maart 1944 bereikte hij de driekwart eeuw net niet. Op 6 maart 1944 kwam Ernst Cohen om in de gaskamers van Auschwitz. Hij was een van de tienduizenden Joden, van wie het leven daar op een gruwelijke manier eindigde. Van de meeste slachtoffers van de holocaust is nauwelijks meer dan een naam bekend en soms dat niet eens. Voor een oud-hoogleraar ligt het uiteraard anders

Behandelt o.m. de Utrechtsche hoogleraren : S. Karsten, C.M. Francken